بمب گوگلي براي مقابله با فيلم سيصد : فيلمي كه به ايرانيان توهين كرده است. به اين صفحه لينك بدهيد
توضيح بيشتر در وبلاگ لوگو ماهي

چرا تهران را دوست دارم

به گمانم یکی از نامه های فروغ فرخزاد را خوانده بودیم که بحث تهران پیش آمد. با علی حجوانی قرار گذاشتیم که درباره تهران بنویسیم. اسمش را هم گذاشتیم « تهران نویسی». شاید باقی دوستان وبلاگ نویس را هم به نوشتن درباره تهران ترغیب می کردیم و خدا را چه دیدی یک وقت همین هم می شد نهضتی مثل بازی شب یلدا! اما این یکی هم مثل بیشتر تصمیم های جمعی که می گیریم عملی نشد و هیچکدام ننوشتیم. ماجرا مال یکی دو سال پیش است. اصل آن نامه فروغ را نتوانستم پیدا کنم. اگر شما دیدید به من هم بگویید که ببینم دیگر از تهران چه نوشته بود. فروغ در یکی از نامه هایش به پرویز شاپور چند خطی به این مضمون نوشته بود : « با تمام این حرفها من تهران خودمان را دوست دارم. تهران را با آن مردم مفلوک و غروب های دلگیر و کوچه های تنگ و خاکی اش دوست دارم...»
این روزها که می بینم هوای تهران خوب است و اندکی ابر و آسمان و کوهی سفید از برف می شود دید دوباره یاد آن ماجرای «تهران نویسی» افتادم. امشب آسمان تهران ستاره هم حتی داشت. داشتم فکر می کردم که ببین تهران قدیم چه بوده که ویرانه اش را هم می شود دوست داشت. تهرانی که پر بوده از جاهایی مثل شمیران و باغ فردوس. شک ندارم که این شهر را دوست دارم. همین شهری که هر روز فحشش می دهیم و اعصابمان از ترافیک و دود و کثافت و روابط ناسالم آدمها و قالتاق بازی ها و نامردی هایش خرد می شود، همین شهر را دوست دارم. تهران ( به قول یوسف میرشکاک دوزخ پایتخت) با تمام بدیهایش شهری دوست داشتنی است. دلایل دوست داشتن تهران ممکن است زیاد معقول نباشد. یک دلیلش برای من باید این باشد که در تهران بیشتر امکان « فرد» بودن داری. لازم نیست برای کسب هویت خودت را قاطی جمع کنی. در شهرستان اگر در جمع نباشی احساس می کنی وجود نداری. در تهران می شود تنها بود. می شود توی این جمعیت عظیم گم شد. می شود ساعتها پیاده روی کرد بدون اینکه آشنایی را ببینی و مجبور به سلام و علیک و دیگر تعارفات چندش انگیز شوی. اما در شهرستان کافی است در خیابان ظاهر شوی تا آوار عرف اجتماعی بر سرت خراب شود. تهران زود بیدار می شود و دیر می خوابد. در این شهر می توانی بیشتر احساس زنده بودن بکنی. رخوت بعد از ظهرهای شهرستان ها گاهی واقعا غیر قابل تحمل است. اینکه شهری ساعت 8 شب تعطیل شود، مثل کرمان ( در کرمان ساعات تعطیلی مغازه ها بیشتر از ساعات کاریشان است!) اما در تهران هر ساعتی بخواهی تاکسی گیرت می آید و می توانی تا دیروقت توی خیابانها قدم بزنی بدون اینکه زیاد نگران کوچه های خلوت و اراذل و اوباش موتورسوار باشی که کیفت را می زنند و با چاقو خط خطی ات می کنند. می توانی در تهران تا ساعت 12 شب در یک ساندویچ فروشی چیزی بخوری.
می دانم تهران شهر بی قواره و بی در و پیکری است. می دانم انبوهی از آهن و سیمان و آدم و ماشین است که در هم وول می خورند. می دانم شاید شهری بی هویت تر از تهران در تمام ایران نشود یافت . با تمام این حرفها، این شهر حسی به من می دهد که به گمانم خاص همین شهر و همین شرایط است. وگرنه من از اصفهان هم خوشم می آید اما فقط در تهران است که آن حسی که گفتم سراغم می آید. نمی دانم چطور می شود حسی که از یک شهر داری را توضیح دهی. شاید دلایلی که آوردم اصلا دلایل اصلی نبود. شاید خیلی هم به نظر دلایل مزخرفی بیایند. شاید کسانی که سالها هم در تهران و هم در یکی از شهرستان ها زندگی کرده باشند بفهمند که چه می گویم. جدای از اینکه شهرستان هم خوبی های خودش را دارد. مثلا آرامش و سکونش و هوای تقریبا همیشه پاکش.
من البته با سیاستی که همه چیز را در مرکز جمع کرد و بقیه شهرها را حاشیه ای بر این مرکز قرار داد مشکل دارم. همین سیاست غلط بود که موج مهاجرت از شهرستان ها به تهران را بوجود آورد و بلایی به سر این شهر آورد که حالا نمی فهمند چطور کلاف های سردرگم این شهر را می شود باز کرد.
آری این چنین بود برادر، تهران را دوست دارم، با همه ی مزخرف بودنش
شما چطور برادر (یا چه بسا خواهر!)؟ تهران را دوست دارید یا نه؟.